Çaba

Hayatın akışına kapılmadım, aksine onunla boğuştum yıllarca. Her eksiklik, her yarım kalan umut, beni yeniden ayağa kalkmaya zorladı. Ta ki sen çıkagelene dek. Varlığın, kabuk bağlamaya yüz tutmuş yaralarıma tuz basar gibi oldu. Duygularım zamanla solsa da pes etmedim, her defasında toparlandım. Ama gönlümün sınırları seninle dolunca, her şey değişti. Belki farkında bile değilsin, ama ben sana öyle bir bağlandım ki, adeta bir gölge gibi peşinden sürüklendim. Yanında olmama rağmen, sana doya doya dokunamadım. Korktum, çekindim; uzaktan izlemekle yetindim. Şimdi sensiz geçen her an, içimdeki boşluğu büyütüyor. Zaman acımasız, duygularım yıpranıyor. Yine de uzaktan da olsa seni görmek, bana yetiyor.