Büyülü Kürede Yolculuk

Rüzgâr gibi koşturdum kötülüğün üstünde su altında bile sığdı çoğu kalp sürekli kıvrılan kâğıdı açmaya çalışırken sararan yılların tabutunu kendim taşıdım içine koydum uğultulu nesnelerimi de süsledim terimle, denize verdim şimdi serseri bir rüya gibi dolaşıyorum derin bir uyku arayarak ağaçların daldan dala fısıldadıkları bir şarkı kaldı ormanımdan ne güzel bir hastalıkmış unutmak ve boşluğa çentik atmak desem de renk öldüren bir kış altında bile ölmüyor ayrık otları.