Böyle Geçti Bir Ömür

Zap Nehri’nin azgın suları, iki canı daha yutmak için fırsat kolluyordu. Hamile Zeyno, doğum sancılarıyla kıvranırken, kocasıyla birlikte ölümle yaşam arasındaki o incecik halata tutunmuştu. Köylülerin umutla beklediği tek şey, karşı kıyıya geçebilmekti. Zeyno, son bir dilekle kocasına sarıldı: "Eğer kurtulursak, çocuğumuzun adını Umut koyalım." Ama nehrin hırçın akıntısı, bu son umudu da alıp götürdü. Halat ellerinden kayıp giderken, çift Zap’ın karanlık sularına gömüldü. Geride kalanlar, sadece hüzünlü ağıtlar ve dağlara çarpan çığlıklar bıraktı. Umut, doğmadan suya karıştı; nehir ise acımasızca akmaya devam etti.