Boşyanım

Gözlerimden süzülüp düşen, Bitirmez canı, dostun sinesinde demi. Halimle halvetlenip deşen, Zanı sükûttur; soldurmaz mehtabı, beni. Nefs-i mutmain olmuş yaren, Söylemez, kem; tüketmez anı, bengisuyu. Meftuna ram eyleyen zaten, Hanı huşudur; bozamaz ahengi, huyu. Köz canla şahaneye şayan, Mimlemez insi; sürmez kini, melaneti. Kıvılcım çakıp, seyre hayran, Halde ilmi vahadır, def eder laneti. Meta’yı manaya aşk bilen, Kabarmaz sinesi, gelmez sabit nazara. İlk şemada sebepsiz seven, Hoşnuttur makamı, varır şanı sonsuza.