Bir Öykü Yazmak Geldi İçimden

Bazen durup düşünüyorum: Bu yaşananlar neyin nesiydi? Nasıl olup da böyle bir noktaya geldik? Sanki her şey, kırmızı bir halka gibi dönüp duruyor zihnimde. Adını koymak zor; belki de hiç yoktur bir adı. Sadece içimden geçen bir duygu, bir an, bir his... Çilli yüzlerdeki utangaçlık, olgunlaşmamış eriklerin buruk tadı, demir ranzaların soğuk dokunuşu gibi bir şey bu ayrılıklar. Peki ya yeniden başlamak? O da mı böyle, adı olmayan bir duygu?

Günlerin, gülüşlerin, sancıların artık bir ismi yok benim için. Sevda bile senden çıktı gitti. Çocukluğumu ise kirpiklerinin ardında saklıyorum. Belki onun da bir adı vardır, belki yoktur. Bilmiyorum. Sadece içimden geldi işte. Adını sen koyarsın artık.