Bir Mevsimlik İnsan

Kitap dediğin bir zamana direniştir, Mürekkep ile yazılmış bir bekleyiştir. İnsan sesi dağılır rüzgâra, Yazı kalır; en uzun süren diriliştir. Bir sayfa açarsın, bir ömür çıkar, Bir cümle düşer içinden, gönlü yakar. Kenarına not alırsın, çizersin altını, Kitap dediğin biraz da seninle yaşar. Düzenli okunmaz her kitap, Bazen dağılır, bazen kapanır kapak. "Bir Mevsimlik İnsan; mevsimlerin, şehirlerin, satırların ve insanın iç dünyasının izlerini taşıyan şiirlerden oluşuyor. Bazen bir kışın sessizliği, bazen bir sonbaharın hüznü, bazen de ilkbaharın ince umudu dolaşıyor bu sayfalarda."