Bir Haykırış Hikayesi

Ah şu ömrümün yaprak döken sonbaharında Hapis kaldım köhnemiş dört duvar arasında Bazen vahşi bir yaratık gibi gözüken duvarlar Beni bir paçavra misali oradan oraya yuvarlar Kahrımı çok çekti şu üstünde yattığım yerler Bir anne gibi, bir baba gibi kasavetimi çekerler Sanki tek sırdaşım, tek yoldaşım olurdu halılar Empati kuran bir dost gibi, beni bağrına bastılar Bir çift çarpık ayaklarım var, sürekli sallanan kafam Sol elimden başka yoktur hiçbir dostumla aram Sürünürüm paslı bacaklarımla, iki tur volta atarım Bilmiyorum şu dünya zindanında kaç yıl yatarım