Bir Delinin Sevgisi

Gözleri hep aynı boşlukta takılı kalmış, sanki her an düşecekmiş gibi duran bir uçurumun kıyısındaymış gibi. Omuzlarına dokunan meleklerin kanatları değil, geçmişin ağırlığı çöküyor omuzlarına. Saçları, içinde biriktirdiği kederin rüzgârında dağılmış, dünyaya bakarken bile merceğin ardında kaybolan bir yüzü var. Sesinde, söylemekten çekindiği şeylerin yankısı gizli; her gün biraz daha yoruyor gözlerini, uykusunda bile tetikte, tırnakları kendi tenine saplanacakmış gibi kıvrık. Bir gemi olsa kâğıttan gömleği, suyu bulsa bile yüzmeyi unutmuş; yürüdüğü yollarda izler bırakıyor, ama aklı hep o gemiyi deviren denizde. Gömleğinin yakasını çekmeden, nasıl da alaşağı ediyor her şeyi.