Beyazın Körlüğü

Tarlada en çok o yorulurdu belki ama asla ilk oturan o olmazdı. Ne zaman dinlensek, gözleri hep bir noktaya dalar, başka bir şey görür gibi olurdu. Sanki buradan başka bir yer yoktu ona göre, ama hayali bir “dışarısı” hep kafasının bir köşesinde bekliyordu. Konuşmazdı o yer hakkında, ama gözleri bazen anlatırdı: Rüzgârı toz taşımayan bir yerin düşü, sabahları domates kokusuyla değil, kitap sayfasıyla uyanılan bir sabahın özlemi…