Benim Hamamlarım Benim Hanımlarım

“Benim Hamamlarım Benim Hanımlarım”, bir şehrin buharından bir insanın kalbine uzanan iki ayrı yolculuk. Biri mekânların hafızası, diğeri insanın içindeki izler… Benim Hamamlarım; Bir şehir düşünün; sabahın ayazında buharı tüten, mermerleri ılık, kubbesinden su damlayan… Bursa’nın hamamları, Özkan İrman’ın çocukluğundan yetişkinliğine uzanan yolculuğunda sadece birer mekân değil; dostlukların, mahalle kültürünün, utanmanın, eğlenmenin ve büyümenin tanığıdır. Bu bölümde yazar, hamamın onda bıraktığı izi; kokusunu, sesini, soğuğunu ve sıcaklığını anlatır. Benim Hamamlarım; Bir insanın hayatına en çok kimler dokunur? Anne, anneanne, teyze, komşu, öğretmen… Özkan İrman bu bölümde, hayatında iz bırakan kadınları anlatıyor. Yargılamadan ama saklamadan… İyiliği de kırgınlığı da, şefkati de ihmali de… Çünkü insan ruhu biraz da dokunulduğu ellerle şekillenir. Bu satırlarda sadece “Ben vardım, yaşadım ve onlar da vardı.” deme cesareti var.