Beni Güzlerimden Öp

Dünyayı, diyorum bir çocuğun koşarken Düşürdüğü karanfile sar, yoksa İyileşmeyecek kanın kırmızısındaki Kırık, ıssızlığın kalbindeki açık yara! Dinmeyecek ruhumdaki orman Gürültüsü, şehre döktüğüm sözcükler Bir derin hebada bile susmayacak Caddelerde bir esmer şarkı? Sonra şu güneş karnavalında üşümek: İçimde mevsim delirmesi! Baharın Dökülmesi, gözlerimdeki ağaçtan! Akıp gitmesi de diyebiliriz nehrin Dağlara… denizler mi? Bekleyiş! Soylu çalkanış! Vaktin iç çekmesi; yittiğim aynalarda Boşluğa kanat çırpan martılar… Ey aşk! Düşmek düşün içinedir bende. Yanılırlar. -Bir dipnot düşeyim dedimdi-