Ben Bem Olmalıyım

Zamanın durduğu anlar vardır; kapılar kapanır, anahtarlar kaybolur. En büyük yanlışlar, o eşikte, sessizce bekler. Nedenini bilmediğimiz nice şey, pusuda beklerken balıkların pulları gibi parıldar geçmiş. En güzel düşlerden uyanmak, işte bu: sabaha karşı çırpınmak, umutla karanlığa tutunmak. Film şeridi kesilir, görüntüler donar; eller kelepçeli, beden alüminyum folyo gibi sarılı. Masa, anıları saçar etrafa; parçalanmış kareler, tozlu bir albüm gibi. Akşamın saydam perdesi düşer üzerimize, çürümüş zamanın içinde. Yürekte yalnızlık, yağmurda susuzluk, gözyaşında tuz yok artık. Ilık düşünceler, geçmişin sıcaklığına sığınır; yemek sofrası kurulur, devam etmeli yaşam.