Belki Seversin Diye

Sevmek, bir başkasının elini tuttuğunda dünyadaki tüm imkânsızlıkların ve çaresizliklerin birer birer silinip gittiğine şahit olmaktır. İnsanın kalbi, sevginin o muazzam gücüyle yıkanıp arındığında anlar ki; yeryüzündeki en büyük şifa reçetesi, bir ruhu hiçbir karşılık beklemeden, saf bir niyetle sevebilmektir. Bu asil duruş, sevginin menfaatlerden ve dünyevi beklentilerden uzak, en yalın hâli olan “Allah rızası için sevmek” mertebesine ulaştığının kanıtıdır. Karşı tarafın ne hissettiğinden, ne kadar karşılık verdiğinden bağımsız olarak; sadece sevmenin bizzat kendisiyle içten içe büyümek, günden güne iyileşmek ve güzelleşmek aşkın en saf, en mucizevi hâlidir. İnsan bir kez bu kutsal şifayı tattığında, sevmek artık onun için bir yük değil, ruhunu her sabah yeniden ayağa kaldıran gizli bir dua, Yaradan’ın kalbine bağışladığı en güzel ödül olur.