Belki

gitti yağmurlar terk ederken şehri ebemkuşağı coşkuyu da koyup kalbine kalbiyle bir aşka kafiyelendi en hovarda geceydi içimizde sonra milat kadar sonra takvim yaprakları bir bir dökülürken bir eski zamanda çakıl taşlarını sayıyorduk sevgiliyle göz göze beni kör kuyuya attı bir deli böyle başladı işte bu mesnevi