Bel Kanto

saatleri önemsiyorum ellerini bir nesneyi tutarken ve boşluğu sanki çok yaşamaktan sıkılan biri asmıştı beni duvara uzun bir sessizliğin ardından müzik tehlikelidir devasa bir gurami beyazın o şehvetiyle dolanıyor emiyor ağzının yuvarlaklığını karanlığın içinde açılan kapılardan akvaryum camdan dışarı taşıyor artıklarınızdan bir uzuv yapmalısınız kendinize belki kullanışlı geri dönüşüm yalayınca metal tadında evvel zaman aşkları belki diliniz hep mi böyle kıvrak kime gidecekse bu mektup pullayın evin aynasında yüzünüz başkasının görebileceği kadar uzak