Bekleyenler Çölü

Güven Tatlı'nın dizelerinde, sessizlik bir nehir gibi akar; suskunluğun ardında yatanları fısıldar. Rüzgârın taşıdığı nağmeler, dudaklarda eriyen bir tebessüme dönüşürken, su kanat çırpar ve iç dünyayı derin bir yalnızlığa sürükler. Aşk, burada tek başınalığın gölgesinde büyür, sahibiyle birlikte toprağa karışır. Mesafe, uzaklık değil, anlamların kesişmediği bir boşluktur. Bekleyişin çölünde, umut tohumları serpilir ırmağa; susuz topraklar, bir gün gül bahçesine dönüşecekmiş gibi umut taşır. İnşirahın eşiğinde, arafta kalanlar için her satır, bir iç çekiş, bir nefes alma halidir.