Aybeniz

kül bir elinde bir elinde köz bir kerede öl bir daha ölmezsin sana söz sonra der güllerini dünyanın ver çiçekçi çocuklara, geri dön sıfıra geldiğinde beşikten in eşikten geç zeytin ağacının altındayım... toplandık gökkubbe altına cümlemiz birazdan dalgalanır devrilir üstümüze köpükleri kirpikli deniz... ha çatladı, ha çatlayacak ipek kozası yüreğimiz işte altın oluktan kırk pınar akar, ötesi kör su sırrını desin de gör! sinesi bahar Aybeniz salkımsöğüt gibi yüzükoyun toprağa bakar hey kazma uçlu heves-kes ışığı da kes “es’’