Ateşten Kafes

Gözlerimi yumduğumda içimdeki gücü hissedebiliyordum; ateşin harlı dansı bedenime yayılırken, öfkem de alev alev yanıyordu. Karşımda duranın bana yaşattıklarını unutmayacaktım. Onu sadece acıyla değil, korkuyla da dize getirmek istiyordum. Alnımdan çekilen eli, geri çekilen adımları fark etsem de durmadım. Isının yükselişiyle birlikte etrafımda bir kafes örülmesini sağladım; sıcak rüzgârlar bedenimi sararken, havada süzülmeye başladım. Artık baktıkları kişi, tanıdık bir yüz değildi. Gözleri alev saçan, saçları rüzgârda savrulan, ürkütücü bir varlığa dönüşmüştüm. Karşımdakilerin dehşetle izlediği bu an, gücümün ve öfkemin en saf haliydi.