Aşk-Mat

Satranç tahtasının başında geçen yarım saatin ardından, zamanın akışını değiştiren bir farkındalık belirdi. Diğer maçlarda hırsla basılan saatin düğmesi, bu kez özenle, neredeyse saygıyla dokunulan bir nesneye dönüşmüştü. Rakibin gözlerine her takıldığında, taşların hareketi bir anlığına duruyor, odadaki tek ses göğsümün içindeki çarpıntıya eşlik eden tik-taklara karışıyordu. Keşke duygular da bir saat gibi durdurulabilse, karşı tarafa devredilebilseydi. Ama bazı karşılaşmalar, sadece satranç tahtasında değil, yürekte de oynanıyordu. Zayıflık göstermemek için sessizliği seçmek, belki de en zor hamleydi.