Asfalya

İzmir’den koparılışının üzerinden yıllar geçmişti, ama hâlâ avuçlarında o yılanların izi vardı sanki. İki yaşında terk ettiği şehir, babasının gözlerinde donup kalan bir özlemdi artık; annesinin sessiz gözyaşları ise yüzünü bile hatırlamadığı ablasının gölgesinde eriyordu. Nikos ve arkadaşları, gelecekteki kuşakların yeniden yurtlarında nefes almasını umuyordu belki, ama onun için artık geçmişin ağırlığına yenik düşmekten başka seçenek yoktu. Büyük yangının dumanları ciğerlerinde tüterken, sürgünün acısı yüreğine çöreklenmişti. Kök salmak mı? Başka bir toprağa alışmak mı? Babası için bu, geride bıraktıklarına ihanetle eşdeğerdi. Oysa küçük Nikos’un gözlerinde, İzmir hâlâ yanıp kül olan bir rüya gibi duruyordu.