Arkadaş

Arkadaş, 1974-75 sinema mevsiminde göreceğimiz yerli filmlerin en iyilerinden biri, belki de en iyisi… Yılmaz Güney, bu yapıtında çağdaş Türk insanının duygu dünyasını olağan dışı inceliklerle dile getiriyor.

Yılmaz Güney, yönetmenliğini yaptığı filmlerde genellikle girdisi çıktısı iyice kısılmış, usta ayrıntılarla zenginleştirilmiş olayları işliyordu. Arkadaş, ilk kez bu anlayışın ilerisinde bir film.

Her şeyden önce, Güney’in yeni bir bakış açısını seziyoruz yapıtta: Günümüz Türkiye’sinin toplumsal panoramasını çizme çabası. Arkadaş’ta ülkemizin karmaşık “zümreler” bütünü, çok çarpıcı ve karşıtlıklardan yararlanan bir sinema diliyle anlatılıyor.

Ayrıca Yılmaz Güney, “olay”ın ve olayla edinilecek çekiciliklerin üstüne basmıyor. Bu, sinemamızda başka örneğini göremediğimiz bir girişimdir. Türk sinemasının yalnızca olaya, olayın da gerçek dışına taşmış biçimine yaslandığını ve bel bağladığını hatırlarsak, yönetmeni ve getirmek istediği gerçeklik duygusunu kavrayabiliriz.

Arkadaş filminde hemen hemen hiç olay yoktur.