Ara İstasyon

ara istasyon çakıl taşları içinde metal iki çizgi paralel küflü vagonlarınaltından uzuyor yere yatmış uçsuz merdiven kirli sarı bir gar taşıyor kıyısında oyundan atılmış çocuk uzun uzun izliyor bu taşra resmini duydum rüzgar şiire vermiş sesini görüntü boş az yaklaşıyorum zaman zaman baktığım rüzgarın resmi bu ırmak ikiye bölüyor sesi bir gelincik kayıyor taşların arasından öte yakada rüzgar kırık bir ayna sözün görüntüsüyle onarıyor kendini güneşi anlıyorum şiiringarından çıkıp, perona yürürken -gölgeden çok önce çıktığımda- anlıyorum güneşle gölge arasında gidecek yer yok rüzgar ara istasyonda bekliyor SALİH MERCANOĞLU