Alkım

Yüreğine sığdıramadığı düşler, adımlarına ağırlık olur her gün. Yollar uzadıkça umutlar da bir o kadar yorar onu. Kaç kez tökezlediğini saymadı bile; dizleri değil, zihni kanayan o oldu hep. İlkbahar, yüzüne soğuk bir gülümsemeyle bakar gibi. Kırık hayaller üşür içine, ama istediği fazla değil: Yağmurdan sonra gökyüzünün en duru mavisinde açmak. Bir kaldırım taşına çarpan damla misali, her düşüşünde hem var hem yok. Ta ki bir gün, çarptığı tüm taşlardan bir kule örsün ve hayallerinin boynuna sarılsın.