Acılı Yurdum

Acı, bu mahallede herkesin ortak diliydi. Göz yaşları sel olup sokaklardan akarken, yüreklerdeki yangını kimse durduramazdı. Her kapıdan yükselen ağıtlar, tanımadıkları insanların bile içini kavurur, ortak bir keder denizinde boğulmalarına neden olurdu. Dövünen eller, hıçkıran sesler, birbirine karışan feryatlar... Kimse birbirinin adını bilmese de, acının dilini hepsi anlardı. Dışarıdan bakıldığında, kimin hangi ateşle yandığı görünmezdi. Böylece herkes, kendi sızısını sadece kendisi taşırdı; başkaları ne duysa, ne görse, suskun kalırdı. Yüreklerdeki yangın, sessizce yanıp giderdi.