A4raf: Suret-i Muamma

Veral’ın gözlerinden süzülen kan, göğsünü ıslatıp kalbine doğru süzülürken, ölü bedeni hâlâ acıyla kıvranıyordu. Günahlarının yükü, omzundaki kanla birlikte ağırlaşıyor, içindeki fırtınayı büyütüyordu. Yedikule’nin taş duvarlarında yankılanan seyisin çığlıkları, atının son çırpınışlarıyla birleşip oğlunun cansız bedenini diriltmeye çalışıyordu sanki. Her çığlık, ruhunu delip geçiyor, portrelerin sessizliğinde yankılanıyordu. Leylak kokulu kadının omzunda asılı duran gizemli koku gibi, her şey bir muamma, bir nokta kadar keskin ve anlaşılmazdı. Acı, kan ve çığlıklar arasında kaybolan bir ruhun hikâyesiydi bu.