12 Eylül Sabahı

O günün acısı hala içimde yaşıyor. Bir anda götürüldün, hakaretlere ve incinmelere maruz kaldın. Annemin çığlıklarıyla birlikte hıçkırıklarım yükseliyordu. Senin yokluğun, her şeyi değiştirdi. Güvercinler bile seni özledi, gelmez oldular. Artık yalnızdım, düşlerimi de sandık odasına kaldırdım. Hiçbir karne gününde yanımda olmadın, karşıdan karşıya geçerken elim boş kalıyordu. Senin yokluğun açtığı yara hiçbir zaman kapanmadı, her çocuk parkında bir baba-kızın sarılmasına şahit olduğumda, içimdeki yara kanıyor, derinleşiyordu.